Vrijdag stond ik nog een beetje slaperig om zes uur op Schiphol. Nietsvermoedend ga ik naar de security, trek mijn laarzen uit en leg al mijn spullen op de band. Ik stap in de scancel, doe mijn armen omhoog. Alles prima, ik mag doorlopen. 'Mevrouw u mag daar staan. Mag ik u fouilleren?' Braaf zeg ik ja...

...dit keer wacht mij een verrassing. Er is iets nieuws toegevoegd aan deze klus. Niet alleen wordt er langs al mijn kleren gevoeld, er wordt ook onder mijn bh en in mijn broekrand gefouilleerd. Haar handen gaan routinematig en vliegensvlug langs het middenstuk van mijn bh en vervolgens licht onder mijn bh-beugels langs de onderkant van mijn borsten. Ik moet giechelen, zo vreemd intiem voelt het en mijn armen vallen daardoor naar beneden. Ik krijg een strenge blik en 'armen omhoog' toe gecommandeerd. Vervolgens gaan er twee paar handen met halve vingers in mijn broek-rand om mij heen.

Ik mag doorlopen. Ik voel me overdonderd. Beduusd loop ik de drogisterij in en maak tijdens mijn aankopen met de verkoopster een praatje hierover. Zij vertelt dat zij elke dag (!) voordat zij gaat werken ook zo wordt gefouilleerd. Ik snap dat er veiligheidsrisico's zijn aan veel mensen tegelijkertijd vervoeren door de lucht, maar ik vind dit wel heel ver gaan. Daarbij vraag ik me af of het er hierdoor zo veel veiliger op wordt. 

Wat is de volgende stap? Ik ben nog steeds een klant en niet alleen een veiligheidsrisico. Bij de afweging is de weegschaal naar de veiligheidskant doorgeslagen. Maar ik zeg nee tegen veiligheid als ik daarvoor zo moet worden betast. 

Alles bij de bron; Volkskrant



Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha