Waarom mijn titel ‘smeerboel’? Het is in ieder geval geen verwijt aan het Hof. Sterker nog, de uitspraak van het Hof is volkomen terecht. En viel ook te verwachten na de Schrems I uitspraak. Want in Schrems I oordeelde het Hof destijds al dat de Safe Harbor afspraak tussen de EU en de VS (de voorganger van Privacyshield) geen stand kon houden.

En het Hof heeft ook een kritische noot over de Standard Contractual Clauses (SCC) opgenomen. Je kunt niet volstaan met het simpel ondertekenen van de SCC. Je moet ook toetsen in het land van doorgifte hoe het met de nationale wetgeving zit, en met name of die wetgeving geen afbreuk doet aan de bescherming die je via die SCC’s wilt creëren.

Dat brengt me op mijn punt: het is Europa die er dus een smeerboel van maakt. Zeker als je op je klompen kunt aanvullen dat je nat gaat met Privacyshield. Dat mag niet alleen de EU commissie zich aantrekken (die die afspraak heeft gemaakt en ook de SCC), maar zeker ook de EU-privacywaakhonden. Die EU waakhonden zitten samen in een vehikel genaamd de European Data Protection Board (EDPB). En die hadden deze bui natuurlijk ook (allang) moeten zien hangen.

De EDPB is na drie maanden nog niet veel verder dan het benoemen van een taskforce die “will prepare recommendations to assist controllers and processors with their duty to identify and implement appropriate supplementary measures to ensure adequate protection when transferring data to third countries.”

Sinds Schrems II op 16 juli van kracht is, zit zo’n beetje heel ondernemend Europa met de handen in het haar en is er niemand die precies weet hoe je nu moet toetsen of in een bepaald land ‘een gelijkwaardig beschermingsniveau in de praktijk kan worden gewaarborgd’.

Ik vind het eerlijk gezegd behoorlijk triest wat de EU hier aan daadkracht laat zien, of beter: het gebrek eraan. 

Alles bij de bron; AGConnect


 


Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha