Tegenover mijn kantoor op de Reguliersdwarsstraat hangt een flinke tros camera’s. Ik drink soms een kopje koffie in het tentje er direct onder. Stel je nou voor de lol eens voor dat een passant me op gruwelijke wijze neerknuppelt. Agenten kunnen dan achteraf de videobeelden naast een database van misdadigers houden, om dan hopelijk zijn identiteit te achterhalen. Ik vind dat prettig.

Maar in de 10 miljard scenario’s waarin er niks gebeurt, geeft die mate van toezicht me vooral het gevoel een doelwit te zijn. Dit gevoel heet in de theorie het ‘chilling effect’: mensen gaan zich anders gedragen als ze zich bekeken voelen...

...Vroeger moesten agenten de gezichten zelf met de database vergelijken, maar sinds 2016 kan dit proces ook met het algoritme van gezichtsherkenningssoftware CATCH. Als het systeem een match vindt, kunnen agenten de match controleren. Dat scheelt een hoop grasduinen. In 2017 zijn met dit systeem duizenden foto’s gecheckt, wat 93 matches opleverde. 

Het griezelige eindstation lijkt op dit moment het real-time analyseren van videobeelden. Uit een lek eerder dit jaar blijkt dat camera’s in China op sommige plekken continu beelden matchen aan een politiedatabase. De programma’s in China vallen op door hun ingrijpende schaal, maar ook in Europa en de VS worden proeven gedaan met real-time gezichtsherkenning.

Het debat over gezichtsherkenning is in de VS ondertussen definitief losgebarsten. In San Francisco is een wet doorgevoerd die gezichtsherkenning in de publieke ruimte verbiedt voor de overheid. En er zijn inmiddels tientallen burgerrechtenorganisaties die voor een federaal verbod op gezichtsherkenning pleiten. Maar in Nederland is er eigenlijk niet echt een debat, en dat is best vreemd. “De discussie gebeurt nog grotendeels achter de schermen,” zegt Houwing. “Gemeenten praten wel over smart cities, en tracking in het algemeen, maar er is hier nog geen sterke lobby geweest tegen gezichtsherkenning. Dat begint nu wel meer op gang te komen.”

Alles bij de bron; Vice


 

 

De makers van de razend populaire verouderingsapp Faceapp hebben gereageerd op het wereldwijd rondzingende gerucht dat foto's die voor de markante gezichtstransformaties worden gebruikt in Rusland worden opgeslagen en daarna zonder onze toestemming doorverkocht aan derden. ,,Niks aan de hand’’, verzekert het in Sint Petersburg gevestigde bedrijf  R&D in een statement. 

Het bedrijf stelt dat de kiekjes die moeten worden getransformeerd wel even naar het buitenland gaan. ,,Maar niet naar Rusland. En ze worden meestal binnen 48 uur van onze servers verwijderd.’’ Waar de foto's dan wel naartoe gaan, laat R&D in het midden. 

Alles bij de bron; AD


 

Moeten alle verdachten en zelfs getuigen straks verplicht dna afstaan? Minister Grapperhaus onderzoekt wat mogelijk is.

Minister Ferdinand Grapperhaus (Justitie en Veiligheid, CDA) onderzoekt hoe mensen die zelf niet verdacht worden van een misdrijf toch gedwongen kunnen worden om celmateriaal af te staan. In een brief aan de Tweede Kamer schreef hij dat de weigering van een persoon om dna af te staan, strafrechtelijk onderzoek niet mag frustreren.

Grapperhaus wil nog meer: hij wil dat van alle verdachten van misdrijven voortaan dna wordt afgenomen. Worden ze veroordeeld, dan gaat het materiaal naar de centrale databank van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI). Worden ze vrijgesproken, dan moet het dna vernietigd worden.

Nu wordt alleen nog van mensen die veroordeeld zijn tot een gevangenisstraf dna afgenomen en Grapperhaus wil dat straks op voorhand gaan afnemen.

Kan het NFI dat wel aan? De achterstand van te verwerken dna-profielen is nog groot. En 26.000 dna-profielen die al vernietigd hadden moeten worden, zijn dat nog niet. Onder meer coalitiepartij D66 wil weten of het NFI de profielen van vrijgesproken verdachten wel echt kan vernietigen.

Veel fundamenteler is de juridische vraag: mag de overheid wel dna afnemen van alle verdachten? Of zelfs maar van een subgroep mensen die wordt verdacht van misdrijven waarop een minimale celstraf van vier jaar staat, zoals Grapperhaus ook laat onderzoeken? Grapperhaus laat juristen uitzoeken of zijn plan binnen Europese wetgeving mag. 

Nog ingewikkelder ligt het afnemen van dna bij niet-verdachten. In zijn brief aan de Kamer beschrijft Grapperhaus alleen een situatie zoals hierboven beschreven: mensen die als getuige betrokken zijn bij een moord, of die uitgesloten moeten worden als dader en hij onderzoekt of hij nog verder kan gaan en ook bij verwantschapsonderzoek – waarbij van grote groepen mensen dna wordt afgenomen – mensen kan dwingen mee te werken.

Alles bij de bron; NRC


 

In de strijd tegen misdaad gebruikt de politie van Londen al jaren gezichtsherkenning. Camera’s scannen mensen in een massa en vergelijken de gezichten met een database. Wanneer ze iemand zien die gezocht wordt, slaat het systeem alarm. Maar dat systeem, Live Facial Recognition, hapert aan alle kanten. 

Vier op de vijf ‘herkende’ personen, bleken onschuldig en hadden niets misdaan, melden Sky News enThe Guardian.  Ze baseren zich op de universiteit van Essex, die voor de politie van Londen naar het camerasysteem heeft gekeken. De onderzoekers roepen de politie op om te stoppen met de gezichtsherkenning.
 

De universiteit keek naar zes recente situaties waarbij de politie mensenmenigtes heeft gescand. Daarbij kwamen 42 ‘matches’ met de database. Maar van die 42 herkende personen werden slechts acht mensen daadwerkelijk gezocht. De andere 34 keer sloeg het systeem alarm om niets. In sommige gevallen stonden de mensen die gezocht werden, voor wie de onschuldige passanten dus werden aangezien, zelfs onterecht op de lijst: rechercheurs hadden al lang en breed vastgesteld dat ze niets misdaan hadden, maar dat was niet verwerkt.

Alles bij de bron; HLN


 

Minister Grapperhaus wil DNA-onderzoek inzetten als opsporingsmiddel. Ruimer gebruik van DNA-profielen zou opsporingsdiensten meer armslag geven om te voorkomen dat daders vervolging, berechting en hun eventuele straf ontlopen.

In een brief met een integrale beleidsreactie  over DNA-onderzoek die woensdag naar de Tweede Kamer is gestuurd, zet Grapperhaus zijn voornemens uiteen. Het komt volgens hem voor dat verdachten zich na hun veroordeling niet melden of geen vaste woon- of verblijfplaats hebben. Daarom wil de minister de Wet DNA-onderzoek bij veroordeelden (Wet DNA-V) wijzigen om eerder (conservatoir) celmateriaal af te nemen en te bewaren tot het moment dat een verdachte wordt veroordeeld. Het celmateriaal is dan beschikbaar als de officier van justitie na veroordeling van een verdachte opdracht geeft om een DNA-profiel te maken en in de DNA-databank voor strafzaken op te slaan. Dit zal de pakkans verhogen als zij dat wel doen en hen zo mogelijk weerhouden opnieuw strafbare feiten te plegen.

De voorkeur van Grapperhaus gaat uit naar een wetswijziging die het mogelijk maakt conservatoir celmateriaal af te nemen van iedere aangehouden verdachte van een misdrijf waar vier jaar of meer op staat. Het gaat dan vooral om mensen die na verhoor of na beëindiging van de inverzekeringstelling in vrijheid worden gesteld, maar nog wel verdachte blijven. Ook bij inbewaringstelling van die categorie verdachten zou celmateriaal moeten worden afgenomen.

Een tweede voorkeursoptie is de conservatoire afname van celmateriaal bij alle verdachten die in verzekering worden gesteld. Een haalbaarheidsstudie moet uitwijzen welke van de twee uiteindelijk de beste keuze is voor de wijziging van de Wet DNA-V.

Daarnaast wordt het mogelijk om bij niet-verdachten (derden) in uitzonderlijke gevallen celmateriaal af te nemen, als zij dat niet vrijwillig afstaan in het kader van (grootschalig) DNA-onderzoek. Er moet dan sprake zijn van een dringende noodzaak en van een zeer ernstig misdrijf. Bijvoorbeeld als een derde in het politiedossier voorkomt omdat hij door een opsporingsambtenaar als getuige is ondervraagd vanwege het feit dat hij zich op, of in de buurt van, de plaats delict bevond. Als er geen sprake is van een dringende noodzaak blijft vrijwillige medewerking uitgangspunt.
Tenslotte onderzoekt de minister of het juridisch mogelijk is om van een specifieke categorie verdachten – bijvoorbeeld van gewelds- en zedenmisdrijven – altijd het celmateriaal af te nemen en daaruit direct een DNA-profiel te maken, om dit in de databank te vergelijken.

Alles bij de bron; BeveilNieuws

Stukken via de RijksOverheid


 

Bij het zwembad waar studenten van Tilburg University met hun sportpas ook naartoe kunnen, gaat het al lang mis. In de zomer van 2007 besloot het zwembad tot het invoeren van strenge toegangscontroles. Sindsdien moeten bezoekers hun vingerafdruk laten scannen. Wie zich niet gedraagt is niet meer welkom en wordt buitengehouden.

Dat was althans de bedoeling. Vorig jaar november ging het helemaal mis. Nu wil de gemeente dat de vingerscan vervangen wordt door gezichtsherkenning. Zodat ongewenste bezoekers echt buitengehouden kunnen worden en het over is met de ellende. Maar komt de privacy van bezoekers dan niet in het gedrang, mogen al die beelden wel bewaard worden, weegt de maatregel op tegen het beoogde doel?

“Gezichtsherkenning op basis van biometrische gegevens mag alleen in uitzonderlijke gevallen,” zegt privacy- en big data-specialist Bart van der Sloot. “De veiligheidsrisico’s waarmee het zwembad te kampen heeft zijn vermoedelijk niet hetzelfde als die van een gemiddelde kernreactor,” vervolgt Van der Sloot. “Dit mag dus niet.” Gezichtsherkenning is volgens hem niet noodzakelijk, proportioneel en subsidiair. Het is een te zwaar middel voor het beoogde doel.

Er moet volgens Van der Sloot naar een lichter middel gezocht worden, en dat is niet de vingerscan die al meer dan tien jaar gebruikt wordt. “Dat mag ook niet.” Juridisch gezien is ook dat een te zwaar middel. Er hangt het zwembad een mogelijke boete van twintig miljoen euro boven het hoofd, die kan zowel voor gezichtsherkenning als voor de vingerscan uitgedeeld worden. Deze zijn nog niet uitgedeeld, maar daar kan verandering in komen. “De Autoriteit Persoonsgegevens begint nu met het uitdelen ervan.” 

Alles bij de bron; UniversOnLine


 

Tilburg onderzoekt de mogelijkheden van gezichtsherkenning bij zwembad Stappegoor om mogelijke raddraaiers te kunnen weren. Het moet de opvolger worden van de vingerscan die, zo bleek tijdens een Halloweenfeest afgelopen najaar, niet goed werkte.

Een debat in de gemeenteraad ging over de evaluatie van het zwemfeest dat door zo'n veertig intimiderende jongeren zodanig werd verpest dat het vroegtijdig beëindigd moest worden. In het rapport daarover staan aanbevelingen die allemaal overgenomen worden, daartoe behoort ook een nieuw toegangssysteem. 

Alles bij de bron; BD


 

In aanvulling op het gebruik van traditionele paspoorten maken de ketenpartners in de migratieketen al langere tijd gebruik van biometrie bij alle identificatieprocessen. De centrale biometrievoorziening is een essentieel onderdeel van de identiteitsvaststelling. De ontwikkelingen op het gebied van biometrie zijn in een stroomversnelling gekomen, zoals op smartphones en bij toepassing van artificial intelligence voor gezichtsherkenning. Dit biedt nieuwe mogelijkheden voor de migratieketen om binnen wettelijke kaders processen voor medewerkers en vreemdelingen te verbeteren en te vereenvoudigen.

Om dit te realiseren is binnen het Ministerie van Justitie en Veiligheid, waarbinnen meerdere domeinen biometrie gebruiken, een gemeenschappelijke, innovatieve architectuur bedacht. Dit project heeft als eerste deze architectuur gebruikt om in een periode van twee jaar het centrale systeem succesvol te vervangen. Het project heeft gezorgd voor verbetering van de bestaande dienstverlening en biedt nu de mogelijkheid om nieuwe biometrische technologieën efficiënt te installeren. Daarnaast biedt het betere monitoring en analyse van diverse mogelijkheden.

Alles bij de bron; Computable


 

Subcategorieën

Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha