Track & trace

Iedereen wordt gevolgd. Paparazzi maken dan wel geen tijd voor ons, toch heeft iedereen er last van. Voor adverteerders en aanverwant schorremorrie zijn wij namelijk wél heel interessant...

...Laten we er geen doekjes meer om winden: niemand is veilig op het internet. Om maar een heel simpel voorbeeld te geven: schrijf je je in op een nieuwsbrief, dan is de kans reëel dat die website je e-mailadres doorverkoopt aan ‘partners’ of ‘derden’. Bovendien: het internet vergeet niet, het internet vergeeft niet. Als jij een Facebook-account aanmaakt, kan je evengoed een blogpost schrijven met daarin al je meest persoonlijke gegevens. Upload je een foto, vind je iets ‘leuk’,… Allemaal gaat het je grote internetdossier in en wordt het geanalyseerd en gebruikt om geld te verdienen. Het wordt nog indringender als je weet dat Facebook er zelfs geen rekening mee houdt of je gegevens openbaar zijn, dan wel dat die ene foto enkel zichtbaar is voor jou. Je hebt hem echter toevertrouwd aan het internet, en daar is vaak niets meer aan te doen...

...Ertegenin gaan is moeilijk. Maar alle begin is moeilijk en er zijn wel degelijk enkele stappen die je zelf kan ondernemen. De eerste is de makkelijkste, maar toch ook een beetje de moeilijkste: lees de privacyverklaring. Ten tweede kan het nooit kwaad om jezelf te informeren. Weten wat je slikt, is een beter optie dan zomaar te vertrouwen op een kerel die je een rode en een blauwe pil voorschotelt, zonder dat hij erbij vermeldt dat je zal achternagezeten worden door bloeddorstige robots...

...Weten wat er gebeurt met je gegevens, weten hoe je je kan beschermen en stappen ondernemen om dubieuze praktijken tegen te gaan, zijn goede beginselen. Toch blijft het verbazingwekkend hoe weinig de doorsnee internetgebruiker onderneemt. Telkens het onrustwekkende nieuws komt bovendrijven dat Facebook of Google onze privacy nog net iets verder schenden dan vorige keer, staat het internet in rep en roer. We verwachten dat de overheid ons beschermt, zodat we zonder zorgen of schaamte verder kunnen blijven Facebooken. Terwijl de overheid wel degelijk zijn best doet, begint het allemaal bij onszelf. Weet wat je doet, let op met wat je post en laat je nooit zomaar doen. 

Alles bij de bron;  ZDNet [Thnx-2-Luc]


Werknemers van The Daily Telegraph worden door hun werkgever gemonitord om te checken of ze wel lang genoeg aan hun bureau zitten en niet steeds bij het koffieapparaat rondhangen. Zonder dat ze het hen verteld werd bleek na het weekeinde dat er onder hun bureaublad een sensordoos van OccupEye was geïnstalleerd. 

Sommigen rukten uit nijd de batterijen uit het apparaat, anderen belden direct concurrerende media met het nieuws. Dat liep dus uit de hand en het management besloot haastig de sensoren maar weer weg te halen.

Volgens de directie waren de sensoren bedoeld om de verwarmingssystemen in het gebouw te monitoren, maar de sensor leverancier, OccupEye, staat juist bekend als maker van sensoren die het bureaugedrag van de werknemer in de gaten houden, door beweging en temperaturen te meten. Die data wordt draadloos doorgegeven aan een centraal punt in het netwerk en kan worden uitgelezen door personeelszaken.

Alles bij de bron;  WebWereld


Onder het mom van serviceverbetering aan klanten, tracked retailketen Dirk van den Broek de bewegingen van bezoekers die door de winkel lopen. Hiertoe wordt het wifi-signaal uit smartphones opgepikt. Wie niks doet en wifi heeft aanstaan doet ongemerkt mee. Het gaat om een onderzoek, meldt Dirk. Het publiek hoeft zich geen zorgen te maken, aldus Dirk, want ‘er worden geen persoonlijke gegevens verwerkt’. De informatie wordt precies verwerkt zoals in de richtlijnen van de Wet Bescherming Persoonsgegevens, belooft het merk.

Als je wifi al dan niet ongemerkt aanstaat omdat je misschien het bord niet hebt gelezen, doe je mee. Wie zich bewust is van de actie en niet mee wil doen doet zijn of haar wifi uit of surft naar dit adres voor afmelding: www.dirk.nl/klantbeweging. Met dit wifi-onderzoek is Dirk een pionier. Je kunt beter meten welke schappen aanslaan, of promoties werken en wat de ‘olifantenpaadjes’ zijn die je weer kunt koppelen aan verkoopcijfers van bepaalde artikelen. Dirk onderzoekt momenteel hoe klanten zich bewegen in een drietal winkels.  

Alles bij de bron;  ShopperMarketing


Beacons zijn kleine bakens die binnen een straal van 50 tot 100 meter een signaal uitzenden naar smartphones of tablets. Het winkelend publiek kan vervolgens met gerichte reclame, afgestemd op iemands online surf- en winkelgedrag en vice-versa, worden 'bediend'. Blijkt een consument bijvoorbeeld vaak laarsjes te zoeken bij Zalando dan kan een schoenenwinkel precies het schoeisel van diens voorkeur aanbieden.

Lightcurb uit Sneek, gespecialiseerd in techniek en software op gebied van beacons, sluit zich als eerste in Nederland aan bij Unacast. Marketingman Ate van der Meer: „Dit wereldwijde netwerk verbindt al meer dan één miljoen beacons en andere sensoren die de klant volgen. Doel is een wisselwerking te krijgen tussen online marketing en offline winkelgedrag. De winkelier in de straat kan zijn voordeel doen met de kennis die online is opgebouwd van de consument. Andersom krijgen webshops nog meer inzicht in hun klanten omdat die nu ook in de winkelstraten zijn te volgen.” Van der Meer spreekt van offline cookies. „Voor de klant betekent dit meer gemak. Hij kan sneller winkelen en krijgt meer relevante aanbiedingen.”

Problemen met de privacy worden niet verwacht. De beacons herkennen namelijk alleen mensen die bewust een app van bijvoorbeeld een winkelketen of winkeliersvereniging op hun smartphone hebben geïnstalleerd. Uitsluitend die groep krijgt op maat gesneden reclame op het telefoonscherm te zien. Grootste uitdaging is het publiek zo ver te krijgen dat die app wordt gedownload. Mensen die geen affiniteit met een bepaalde winkel hebben, zullen dit niet zo snel doen.

Lightcurb biedt winkeliers naast de iBeacons ook een goedkoop systeem voor narrowcasting. Via schermen in de etalage kan gerichte informatie worden verspreid. Het bedrijf ontwikkelde software die ervoor zorgt dat dit systeem vanuit een goedkope Apple TV kan worden aangestuurd.

Bron; Telegraaf [jpgabo-versie]


Heeft jouw spruit een smartphone en is het je een raadsel wat hij daarop uitvoert? Maak jij je daarom ook wel eens zorgen onder het mom van: ‘ik vertrouw mijn kind wel, maar de rest van de wereld niet?’ Als ouder kun je ervoor kiezen om een controle-app te installeren op de smartphone van je kind. Dit zijn de vijf zaken die de apps controleren;

1. Sitebezoek; Om te beginnen willen ouders weten op welke websites en apps hun kinderen zitten. Controle-apps vertellen ouders hoe vaak en hoe lang kinderen een online dienst gebruiken. Ook kunnen ouders met controle-apps bepaalde websites en apps blokkeren op de telefoon van hun kind. Daarbij kun je denken aan goksites, maar ook aan ‘nutteloze’ apps zoals Snapchat. Met de controle-app My Mobile Watchdog kun je zelfs een camera blokkeren.

2. Contact met..; Met controle-apps kunnen ouders ook zien wat hun kind zegt, en tegen wie. Zo geeft de app Funamo een dagelijks overzicht met wie hoe lang is gebeld, terwijl de app My Mobile Watchdog toegang geeft tot sms’jes, e-mails en foto’s.

3. Tijdsduur; Met sommige controle-apps kunnen ouders instellen wanneer en hoeveel uur per dag kinderen hun toestel mogen gebruiken. Ze kunnen bijvoorbeeld instellen dat hun kinderen de telefoon niet meer onder schooltijd of na 19.00 uur mogen gebruiken. Daarnaast kunnen ouders tijdslimieten instellen, waardoor apps blokkeren na een bepaalde gebruiksduur.

4. Hoe duur is je verbruik?; Dat ouders hun kinderen een tijdslimiet geven en het downloaden van nieuwe apps blokkeren, is niet alleen uit angst voor een telefoonverslaving. Op deze manier willen ze ook de kosten van het telefoongebruik controleren.

5. GPS-locatie; Controle-apps maken het ook  mogelijk om het kind via GPS te volgen. Daarnaast is het bij sommige apps, bijvoorbeeld Parental Control Board, mogelijk om een bepaald gebied in te stellen waar je kind op bepaalde tijden hoort te zijn. Als het kind dit gebied voortijdig verlaat, ontvangt de ouder een alarm.

Hoe verantwoord zijn al deze apps nou eigenlijk? Volgens kinderpsychologe Sonja Frijns is het - als ouder - belangrijk om een onderscheid te maken tussen begeleiding en controle. “Met deze apps kunnen ouders de risico’s van internet aan jongere kinderen uitleggen, maar op een zeker moment moeten ze de controle durven loslaten. Kinderen moeten het vertrouwen krijgen om zichzelf te ontwikkelen. Op welke leeftijd dat is, verschilt per kind.”

Alles bij de bron;  NRCq


Het automatisch autoveiligheidssysteem van haar voertuig heeft een 57-jarige Amerikaanse in het gevang doen belanden. Ze botste tegen een truck en een van en reed daarna door. Maar de auto had ondertussen de hulpdiensten al gebeld en het merk van de auto en de eigenaar doorgegeven. Het was daarna voor de politie een eitje om de vrouw aan te houden wegens het doorrijden na een ongeval.

Het automatische belsysteem eCall is in Europa door de EU verplicht gesteld per zomer 2018. Vanaf dan is het fijn te weten dat als er wat gebeurt tijdens het autorijden de autoriteiten automatisch op de hoogte worden gesteld !

Alles bij de bron; WebWereld


Zembla zond gisteren Data: het nieuwe goud uit. Het was het eerste deel, en hopelijk zijn de volgende delen beter. Zembla heeft in de loop van tien jaar vele fantastische onderzoeksprogramma’s afgeleverd maar het gaat ook wel eens mis. Dan verzandt de zucht om grootse onthullingen te brengen in een louter qua ronkende taal en vorm spectaculaire uitzending. Sluw monteren heet dit, en dit was er zo een. De ene open deur was nog niet dichtgeslagen, of de volgende werd geopend; maar het leek heel wat...

...Niemand in de uitzending had het lef om het probleem bij de naam te noemen: wij surfers willen van alles en nog wat gratis genieten en betalen met reclame en sponsoring. Data worden niet ineens nu in ‘goud’ veranderd zoals Zembla gretig noteerde, hun waarde neemt wel geleidelijk toe tot meer miljarden...

...Grootste probleem van deze Zembla-uitzending was echter: geen enkele duiding hoe onze privacy dan wordt geschaad. Hoeveel last hebben we ervan? Of kunnen we er nog van krijgen? Dat is de kern? En als we dat weten en begrijpen (wederom: transparantie) , betalen we dan liever dan ‘gratis’ te googlen, facebooken, te whatsappen en de meninkjes van The Post Online te genieten? En in dit geval: krijg je de datahandel eronder? En het vullen en bundelen van databanken van de overheid die alsmaar ‘bigger’ datamolochen worden? Kortom, wat is in deze precies de privacyschending en welke prijs betalen we ervoor? 

Alles bij de bron; PostOnLine


Google Apps for Education doen niet aan profilering, maar de EFF ontdekte in een onderzoekonder leerlingen in de VS dat browser Chrome automatisch synchroniseert met de servers van Google. Zo ontvangt Google wachtwoorden, zoektermen en de webgeschiedenis van studenten die een Chromebook gebruiken. 

De EFF vindt dat Google scholen misleidt, omdat het bedrijf eerder beloofde dat gegevens van scholieren niet onnodig zouden worden opgeslagen en tekende de Student Privacy Pledge.

Maar het is niet alleen de browser die de privacy van leerlingen schendt. Ook wordt persoonlijke studentinformatie gedeeld met derde partijen en ook dat beloven bedrijven die de Privacy Pledge tekenden niet te doen. De organisatie heeft daarom een klacht ingediend bij de Amerikaanse marktwaakhond FTC wegens misleiding door Google. Het softwarebedrijf heeft inmiddels beloofd de automatische synchronisatie van de browser uit te zullen schakelen.

Alles bij de bron; WebWereld


Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha