Privacy

De voorstelling 'Privacy' voelt bij momenten ongemakkelijk intiem. Je verneemt al dan niet fictieve details over het liefdes- en seksleven van Dierickx en Weemhoff die je eigenlijk liever niet zou weten, wegens écht behorend tot de intieme sfeer, de privacy van een koppel. Maar goed, als het opzet van het stuk is om het begrip 'pricacy' (en de teloorgang ervan) aan een onderzoek te onderwerpen en je wil dat als spelerskoppel doen, dan moet je ook zelf het nodige gewicht in de schaal leggen...

...Wat doen Weemhoff en Dierickx meer dan een stukje privé te grabbel gooien als statement dat we onze privacy te grabbel gooien? Weinig. Hoewel, misschien is dat net hun punt: ze zijn zo onomwonden eerlijk over een stuk van hun privéleven (een klein stukje maar, overigens) dat je je afvraagt waarom je dit eigenlijk moet weten. En de volgende vraag is dan, onvermijdelijk: waarom gaan we er op Facebook wél vanuit dat iedereen moet weten wat eigenlijk niet door iedereen geweten moet worden?

Privacy intrigeert steeds meer naarmate je langer uit de zaal bent. Net na de voorstelling ben je platgewalst door alle privédetails en vraag je je af: 'waarom moet ik nu weten dat Ward op een geitje lijkt?' Hoe langer de voorstelling nawerkt, hoe beter je beseft: Privacy is een droogkomisch en sluw statement over hoe onze privacy een speeltuig geworden is. Je bepaalt zelf wanneer je speelt en wanneer niet. Maar je moet wél beseffen dat het een speeltuig geworden is. 

Meer info: www.wunderbaum.nl

Alles bij de bron; Knack


 

Bij de Autoriteit Persoonsgegevens kwamen de afgelopen anderhalf jaar vijfhonderd telefoontjes binnen over de privacy in het onderwijs. Ouders komen er dan bij toeval achter dat er gegevens van hun kinderen bij andere scholen of hulpverleners liggen. Terwijl ze in bijna alle gevallen formeel toestemming hadden moeten geven. ,,Als scholen gegevens willen delen, moeten ze aan ouders toestemming vragen'', stelt Job Vos, adviseur privacy bij Kennisnet. Alleen in noodgevallen geldt die regel niet, bijvoorbeeld bij verdenkingen van kindermishandeling. In andere gevallen overtreden scholen strikt genomen de wet...

...Bijvoorbeeld als een kind van school wil wisselen, omdat het niet de juiste zorg krijgt. ,,Als de school zonder pardon een heel dossier aan de nieuwe school geeft, krijgt zo'n kind op voorhand geen eerlijke kans'', constateert Marieke Boon van Ouders en Onderwijs. De belangenorganisatie krijgt 'regelmatig' klachten over dergelijke situaties binnen. 

Alles bij de bron; AD


... Koops deed samen met zijn team van medewerkers een analyse. Zij wilden weten welke rol privacy speelt in de wetboeken van negen verschillende landen. Hoe wordt de privacy in de grondwet beschermd? Welke grenzen zijn aan opsporingsdiensten gesteld? En hoe is de vertaalslag naar de digitale wereld gemaakt? Deze internationale rechtsvergelijking is onderdeel van wat met recht een hoogst ambitieus academisch project kan worden genoemd: Koops wil in vijf jaar het privacybegrip - zoals dat in de wet is verankerd - opnieuw uitvinden. Voor dit project kreeg hij een subsidie van anderhalf miljoen euro van het NWO.

Het privacyrecht is hopeloos verouderd, begint Koops. Van oudsher speelt het onderscheid tussen de ‘private’ en ‘publieke’ ruimte een essentiële rol. Kort gezegd: dat wat wij als de private ruimte beschouwen is door wet- en regelgeving goed beschermd. In de publieke ruimte speelt privacyrecht daarentegen nauwelijks een rol: daar geldt, volgens de wetboeken, ‘geen redelijke verwachting van privacy.’ En daar moeten we het mee doen.

Dit onderscheid, zegt Koops, kan in de huidige tijd niet anders dan ‘wereldvreemd’ worden genoemd. 

‘Tegenwoordig neem je een groot deel van je huis mee als je naar buiten gaat,’ legt hij uit. ‘In je smartphone staan je fotoalbums, je adresboekje, je mailwisselingen, je documenten in de cloud. Je huis is niet meer bij uitstek de plek waar je privédingen doet, zoals dat vroeger wel het geval was.’ Tegelijkertijd, legt Koops uit, zijn er allemaal partijen die ons binnen de muren van ons huis volgen en monitoren. Denk aan de trackers op onze laptop. Of de smartmeter die ons energiegebruik registreert en naar de producent stuurt. ‘Ons huis erodeert als dé plaats van privacy,’ aldus Koops. ‘Het huisrecht is volledig uitgekleed.’

Zijn tweede argument: het idee dat wij relatief anoniem door de publieke ruimte kunnen bewegen staat op losse schroeven. Niet alleen worden wij in de publieke ruimte door steeds meer partijen geregistreerd, onze gangen worden ook gevolgd. Denk aan de wifi-trackingtechnologieën die winkels gebruiken om klanten te herkennen en die steden als Utrecht, Eindhoven en Amsterdam inzetten om mensenstromen te analyseren. Of denk alleen al aan het feit dat onze smartphone continu onze locatie doorgeeft aan tientallen zendmasten. En wat te denken van al die slimme camera’s die in de publieke ruimte hangen?

Alles bij de bron; deCorrespondent [pdfscan]


Veel pedagogen en psychologen die bij scholen en samenwerkingsverbanden werken maken zich zorgen over privacy in het onderwijs, zo blijkt uit onderzoek dat door de Nederlandse vereniging van pedagogen en onderwijskundigen (NVO) en het Nederlands Instituut van Psychologen (NIP) onder zo’n negentig psychologen, pedagogen en onderwijskundigen werd uitgevoerd.

Zo blijkt dat resultaten van psychodiagnostisch onderzoek via het ict-systeem van de school voor alle schoolmedewerkers toegankelijk zijn. Ook voor de medewerkers die daar geen recht toe zouden mogen hebben. Verder worden gegevens over leerlingen vaak, mondeling of schriftelijk, gedeeld zonder dat ouders of de leerling zelf daar toestemming voor hebben gegeven. Dit gebeurt intern, in de school, en extern met bijvoorbeeld jeugdhulp of wijkteams. Een voorbeeld dat werd gegeven is dat in een gesprek met de ouders van leerling A over leerling B wordt gesproken.

Ook blijkt dat directeuren of interne begeleiders verwachten de resultaten van diagnostisch onderzoek te mogen inzien zonder dat ouders of leerlingen dat weten of daarvoor toestemming hebben gegeven. Uit het onderzoek komt verder naar voren dat dossiers van leerlingen niet altijd voldoende beveiligd worden opgeborgen.

Alles bij de bron; Security


De Russische senaat heeft woensdag ingestemd met een uitgebreid pakket aan controversiële antiterrorismewetgeving. Critici spreken van de meest repressieve wetten sinds het einde van de Sovjet-Unie. De wetten verplichten telecom- en internetproviders om telefoongesprekken, sms'jes en andere berichten een halfjaar op slaan. Gegevens over de gesprekken en berichten moeten in totaal drie jaar bewaard blijven voor de Russische veiligheidsdiensten. Russen kunnen hun privacy niet beschermen: de nieuwe wetten stellen versleutelingssoftware op telefoons strafbaar. 

Ook 'het niet melden van een misdaad' is voortaan strafbaar. Wie dat niet doet, riskeert een gevangenisstraf van een jaar. Die straf geldt ook voor kinderen. De nieuwe wetgeving introduceert tien misdaden waarvoor kinderen vanaf 14 jaar vervolgd kunnen worden. Eén muisklik op sociale media is al gevaarlijk. Een retweet van 'extremistische' gedachten kan genoeg zijn voor een gevangenisstraf van zeven jaar en de definitie van een extremisme is breed.

Mensenrechtenactivisten uitten felle kritiek op de wetgeving. 'Politici willen opscheppen dat ze terrorisme bestrijden', zegt Aleksander Verchovski, voorzitter van de Russische mensenrechtenorganisatie Sova. Hij denkt dat de politici een ander doel beogen. 'Ze geven de autoriteiten alle vrijheid om te doen wat ze willen. Ten koste van burgerrechten.' De naar Rusland gevluchte klokkenluider Edward Snowden vreest voor de privacy van Russen. Op Twitter noemde hij de 'Big Brother-wet' een 'onwerkbare, niet te rechtvaardigen rechtenschending die nooit ondertekend mag worden'.

Volgens Maria Lipman, analist in Moskou, gebruikt het Kremlin de wetten vooral als intimidatie. 'Het is niet zo dat er morgen al mensen opgesloten worden op basis van deze wetten. Het doel is mensen te laten weten dat ze gevaar lopen als ze zich tegen het Kremlin keren, al is het maar verbaal.' 

Alles bij de bron; Volkskrant


If it’s free, you’re the product. We zijn er aan gewend gratis diensten af te nemen in ruil voor data. Privacy verandert van een grondrecht in een betaalmiddel....

....Privacy gaat verder dan alleen het hier en nu: dat gaat ook over de tijdspanne waarover je data opslaat. Met het verstrijken van de tijd kunnen allerlei omstandigheden veranderen. Allereerst kunnen wetten en regels veranderen, ook buiten je gezichtsveld. Zo kan de Amerikaanse overheid bij data van bepaalde ANWB-verzekerden, omdat deze worden opgeslagen in de Microsoft cloud. Maar het is lastig voor een ANWB-lid om te zien of de Amerikaanse overheid ook gebruik maakt van dat recht. Met een nieuw kabinet in ons land kunnen bestaande privacy-rechten worden afgezwakt of kan het werkingsgebied van data-verzamelende systemen worden uitgebreid (function creep)...

...Als individu weet je niet precies welke informatie bij de ander ligt, laat staan dat je er toegang toe kunt krijgen. Bij ieder individu speelt deze achterstand honderden malen een rol, namelijk bij alle partijen waar dat individu mee te maken heeft of heeft gehad: overheidsinstellingen, scholen, ziekenhuizen, huisartsen, de gemeenten in verschillende woonplaatsen, verzekeraars, sportclubs, fysieke winkels met klantkaarten, online shops, social media, internet service providers…. Tel hier het internet of things bij op en de uitgaande informatiestroom neemt duizelingwekkende vormen aan. Die wordt namelijk realtime en permanent. Iets om over na te denken wanneer je weer een connected thing aan je verzameling toevoegt, met welke goede reden dan ook.

Alles bij de bron; Sargasso


The Internet of Things, Big Data, terrorisme: allemaal dingen die van invloed zijn op hoe onze gegevens worden verzameld en bewaard. Ons privacy terugkrijgen lukt al niet meer, meent John Knieriem, maar we kunnen nog wel een manier vinden om het toezicht en (overzicht) te houden.  "De strijd om onze privacy hebben we al lang verloren. Een nieuwe techniek zal altijd worden gebruikt, dat houd je niet tegen. Ik pleit er daarom voor dat we een gezaghebbend instituut optuigen dat veel beter toegerust is dan de huidige waakhond, dat is eigenlijk een tandeloze tijger met nauwelijks budget."

"Er worden nu wetsvoorstellen gedaan door Plasterk die nog veel verder gaan dan wat Amerika doet, maar je kunt je afvragen hoeveel zin dat heeft. Die data is er al. Achteraf blijkt iemand vaak al ergens in een bestand te staan. En helpt dat? Het gaat voor een groot deel om wat er met die data gebeurt. Hoe dat geanalyseerd wordt. Het zou mij overigens niets verbazen als in de toekomst zelfs de verkeerde gedachten hebben strafbaar wordt."

 "Maar goed toezicht zou ertoe kunnen bijdragen dat we ervoor kunnen zorgen dat er geen misbruik gemaakt wordt van al die gegevens die worden verzameld." 

Ook richtlijnen en normen kunnen daaraan bijdragen. De overheid zou deze volgens Knieriem dan wel als eerste moeten gaan toepassen. "Want zij zijn de allerslechtste bewaker van onze privacy. Bij gemeenten zijn allerlei gegevens gekoppeld aan elkaar, zonder dat er richtlijnen voor zijn. Bij de politie hangen er briefjes met wachtwoorden gewoon aan de beeldschermen. De overheid heeft het heel erg slecht op orde en daar zouden we ons zorgen over moeten maken."

Alles bij de bron; BNR [audiofragment]


Er vinden grote ontwikkelingen plaats in de digitale wereld die vergaande invloed hebben op onze manier van leven. In Nederland wordt daarover slechts mondjesmaat bericht. Wie wil weten welke grote strijd er wordt gevoerd over de belangen van bedrijven, overheden en de rechten van burgers moet de blik richten naar de Verenigde Staten. In dat land zijn rechtszaken over de invloed daarvan aan de orde van de dag...

...De belangenstrijd tussen digitale multinationals en overheid - met daartussen de burger - wisselt nogal eens van perspectief. Niet alleen de grote bedrijven werpen zich op als privacybeschermer van hun klanten, dikwijls doen ook overheden dat...

...In het Nederlandse parlement blijft het oorverdovend stil. Vorige week was er een enkele rimpeling toen de plannen van minister Ronald Plasterk deels uitlekten. Hij wil de Nederlandse veiligheidsdiensten meer bevoegdheden geven. De overheid zou voortaan mogen inbreken in computers en servers van mensen die niet direct verdacht zijn. Kritiek daarop van onder meer de organisatie Bits of Freedom werd als gewoonlijk bezworen met de geijkte formules: geen zorgen want er is controle achteraf en in veel gevallen is ook toestemming vooraf nodig.

 
Maar er staat veel op het spel. Deze kwestie is niet van minder belang dan de fundamentele grondrechten die in de negentiende eeuw na veel strijd werden vastgelegd, zoals de vrijheid van vergadering, het postgeheim en het recht om te denken en te zeggen wat je vindt zonder mediabreidel. De politiek moet het gevaar erkennen dat de overheid zich met haar door de burger verleende enorme machtsmiddelen kan ontpoppen als een monster. Ze moet in haar handel en wandel kunnen worden beperkt en goed kunnen worden gecontroleerd.
 
Het is merkwaardig dat een regering die zich beroept op liberale normen en waarden dit soort noties haast achteloos afdoet als gezeur; 'Je hebt immers toch niets te vrezen als je niets hebt te verbergen?.' Het verleden en heden hebben overal ter wereld - ook in ons land - laten zien dat dit de grootste drogreden is die je maar kunt bedenken.
 
Alles bij de bron; FrieschDagblad
Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha