45PNBANNER22
Gefaciliteerd door Burgerrechtenvereniging Vrijbit

Censuur

Censuur Duitsland: 'Precies zo redeneerde de Stasi'

DDR-deskundige Hubertus Knabe zei deze week over de (uitvoering van) de Duitse censuurwet, NetzDG al: precies zo redeneerde de Stasi. En dat blijkt wel. Nu mag Irina Schlegel, de hoofdredacteur van het onderzoeksmagazine ‘InformNapalmDeutsch’ haar mening niet meer op Facebook en Twitter zetten.

Ze schreef op 1 januari in verband met de Duitse terughoudendheid jegens de protesten in Iran: “Men krijgt de indruk dat Duitsers een ongelooflijk laffe natie zijn geworden als men het zwijgen over de Iraanse revolutie hoort.” Twee dagen later schrapte Facebook het bericht en blokkeerde de auteur drie dagen lang.

Schermafbeelding 2018 01 06 om 12.05.08

Alles bij de bron; TPO


 

Kritiek op Macrons plan tegen nepnieuws

Macron kondigde woensdag aan dat hij wetgeving wil doorvoeren die rechters de gelegenheid geeft om websites te blokkeren en persoonlijke internetaccounts te sluiten, in het bijzonder tijdens verkiezingscampagnes. Bovendien zouden internetbedrijven als Facebook en Google verplicht gesteld worden om de namen te publiceren van gesponsorde webpagina’s. 

De conservatieve senator Bruno Retailleau had er geen goed woord voor over: “Alleen autoritaire regimes proberen te controleren wat de waarheid is”, zei hij. De vrijheid van meningsuiting brengt risico’s met zich mee, aldus de politicus, maar dat is beter “dan de verleiding om de geesten te controleren”. 

Ook in Duitsland worden pogingen ondernomen om uitingen via internet te reguleren en de kritiek is niet van de lucht, hier vooral omdat de wet Facebook en consorten laat bepalen wat wél en wat niet door de beugel kan. De afgelopen dagen zijn racistische tweets van rechtse politici verwijderd, maar ook een satirische reactie daarop.

Alles bij de bron; Trouw


 

Bestrijding van nepnieuws moet geen vals alibi gaan vormen -Column-

In Duitsland is een omstreden antinepnieuwswet ingevoerd, die ervoor moet zorgen dat gebruikers van sociale media niet moedwillig worden misleid, waardoor ze bijvoorbeeld verkeerde keuzes maken tijdens een verkiezing. Het is ook een middel tegen smaad, laster en vuilspuiterij.

De wet, met de weinig sexy naam Netzwerkdurchsuchungsgesetz, stelt commerciële bedrijven als Facebook en Twitter in staat om zelf te beoordelen wat zij grensoverschrijdend internetgedrag vinden. Dat is nogal een merkwaardige ontwikkeling: we hebben een rechter die zulks moet toetsen, hij of zij beoordeelt wat wel of niet toelaatbaar is. Niet de ceo of de callcentermedewerker van een commerciële instelling, die zich laat leiden door de publieke opinie.

In plaats van gedachten en uitspraken te censureren, is het veel beter om proactief op internet te rechercheren of die een wet hebben overtreden, en dus genoeg munitie bieden aan het Openbare Ministerie voor een strafzaak.

Nepnieuws is een onmiskenbaar probleem. Maar de bestrijding hiervan moet geen vals alibi vormen om politieke tegenstanders monddood te maken. Dat is niet alleen kwaadaardig maar ook naïef. Want ideologieën verdwijnen niet door ze te verdonkeremanen.

Alles bij de bron; AD


 

Merde! die is er snel bij; Macron wil "fake news" aan banden leggen tijdens verkiezingen

Macron belooft nieuwe wetgeving die desinformatie op sociale media moet inperken om "de democratie te beschermen" en er moet ook meer duidelijkheid komen over wie bepaalde internetsites financiert. "Als we de liberale democratieën willen beschermen, moeten we sterke en duidelijke regels hebben", zei Macron. 

Concreet wil hij de Franse mediaregulator CSA meer slagkracht geven om op te treden tegen "elke poging tot destabilisering" door tv-stations die gecontroleerd of beïnvloed worden door buitenlandse mogendheden. Websites zouden duidelijkheid moeten verschaffen over hoe en door wie ze gefinancierd worden.

De plannen van Macron om op te treden tegen "fake news" hebben alvast kritiek gekregen van Marine Le Pen van het Front National. "Wie zal bepalen welk nieuws correct is? Rechters? De regering?", waarschuwt ze.

Alles bij de bron; VRTNieuws


 

Justitieminister Heiko Maas reageert op felle kritiek na censureren op Sociale Media.

Voor grote online netwerken zoals Facebook, Google en Twitter gelden nu strengere regels in Duitsland: de controversiële ‘Netzwerkdurchsetzungsgesetz’ (NetzDG) ​​is sinds 1 januari 2018 van kracht. ‘Evident strafbare’ inhoud zoals opruiing, belediging of bedreiging moet nu binnen 24 uur na een klacht worden verwijderd (door gebruikers zelf) binnen een periode van zeven dagen. Bij herhaalde schendingen krijgen social media-bedrijven boetes.

Dagblad Bild vroeg verantwoordelijk Justitieminister Heiko Maas woensdag om een reactie op de felle kritiek nu de eerste uitlatingen van Twitter en Facebook verwijderd moeten worden. De kritiek gaat, nu de gevolgen enorm blijken, terug naar de kern. Mag de staat voorwaarden stellen aan bedrijven die in de persoonlijke levenssfeer en meningsvrijheid van mensen ingrijpen? Is hier sprake van een meningenpolitie? Twitteraars reageren geïrriteerd. De Duitse Journalistenbond eist dat de verantwoordelijken ‘elke vorm van censuur tegen het satirische tijdschrift ‘Titanic’ beëindigen wegens inbreuk op de persvrijheid’.

Heiko Maas (SPD) reageert: ... Wie geïnteresseerd is in de bescherming van de vrijheid van meningsuiting, mag niet stil toekijken hoe de open uitwisseling van standpunten wordt ondermijnd door strafbare hetzes en dreigementen.”

Maas gaat geheel voorbij aan de afwezigheid van een toetsing aan die ‘evidente strafbaarheid’. De rechter is er tussenuit gevallen. Wie een strafbaar feit pleegt, is door een rechter veroordeelt. Nu draait hij dat om: als wij ineens zelf mogen vaststellen dat inhoud strafbaar is, is in feite dat oordeel al een gegeven.... Het is Orwelliaanse newspeak, of domweg: manipulatief formuleren. Net als de ‘geen vrijbrief’-drogreden. Alsof de overheid mag bepalen wanneer vrijheid van meningsuiting ‘misbruikt’ wordt. Of dat er zoiets als een ‘correct’ gebruik bestaat. Totalitaire nonsens.

De praktijk van de ‘NetzDG’ richt zich rechtstreeks op politieke vijanden, niet op ‘het beschermen van vrijheid van meningsuiting van anderen’. Dat laatste is overigens ook newspeak: het idee dat je door anderen te censureren de vrijheid van anderen (om te spreken) beschermt.

Alsof vrijheid van meningsuiting niet ook betekent het recht om te horen wat anderen te zeggen hebben. Helemaal niemand wordt nog beschermd, iedereen kan de volgende crimineel zijn. Heiko Maas is een doodenge man die oorlog = vrede oprekt tot het uiterste.

Alles bij de bron; TPO


 

2018: Het grote klikken is begonnen ....

Het grote klikken is begonnen. De censuur en de bijbehorende sociale media bans die sinds drie maanden in Duitsland zowel publieke figuren als de gewone man in hun uitingsvrijheid raakten, bleken slechts een klein voorproefje van wat de Duitse overheid in samenwerking met internet platforms sinds dit nieuwe jaar in petto heeft.

De overgangsperiode van de ‘NetzDG‘ (voluit: Netzwerkdurchsetzungsgesetz) – een censuurwet ontworpen door justitieminister Heiko Maas – is sinds 1 januari 2018 voorbij. Nu mogen ook ‘slachtoffers van online criminaliteit’ zelf anoniem klagen op grond van die wet.

Vicevoorzitter van de AfD fractie, Beatrix von Storch, was het eerste slachtoffer van de verscherpte maatregelen. Ze kreeg een Twitter- en Facebook ban nadat de Duitse politie had geklaagd over haar commentaar op een nieuwjaarstweet waarin moslims een prettig nieuwjaar wordt gewenst. Andere gebruikers melden op Twitter – al dan niet met schaterlachende emoticons – ook al de eerste (in de regel anonieme) klachten te hebben gekregen. Deze meneer (of mevrouw) hieronder is boos op een andere meneer die hij niet kent maar volgens hem aan ‘merkelbashing’ doet.

Het ‘bestrijden van haat’ en ‘nepnieuws’ – de officiële lezing van de censuurwet – heeft dus niet eens tijd nodig gehad om zich tot het totaal voorspelbare te ontwikkelen: het oplaaien van haat aan de kant van de klagers. Het hek is op dag één al van de dam. In de Duitse media wordt al gesproken over massale meldingen van ‘links jegens rechts en rechts jegens links’ – niet zelden vanuit een soort pre-emptive strike.

Internationale mainstream media blijven het ondertussen maar hebben over ‘hate speech laws‘, wat klagers een redderssyndroom aanpraat – het idee dat ze goed bezig zijn, terwijl deze wet en de praktijk de bijl aan de wortels van rechtsstaat en vrijheid van meningsuiting is.

We staren de totalitaire staat momenteel recht in zijn gezicht, in 2018 moeten we sterker dan deze wetten worden. Want staten die bang voor de uitlatingen van het volk, vertellen ons daarmee dat we sterker zijn. Sterker dan de reeds verloren, miserabele posities die ze niet bereid zijn democratisch af te staan.

Alles bij de bron; TPO


 

Facebook als lange arm van machtige staten

Er gaan al langer verhalen rond dat Facebookpagina’s en -profielen van activisten door Facebook verwijderd worden. Nu geeft Facebook zelf openlijk toe dat ze Facebook- en Instapramaccounts heeft verwijderd op vraag van overheden, zo lezen we op de Amerikaanse webzine Intercept.

...Volgens Glenn Greenwald van de Intercept moeten we oppassen met de vraag die overal weerklinkt aan Silicon Valley om hate speech te bannen van hun platformen. Dat zal de hate speech niet doen stoppen, integendeel. En de grootste slachtoffers van de censuur zijn altijd de gemarginaliseerde groepen, de activisten en de mensen zonder macht. Net als de overheden zullen ook deze grote bedrijven hun censuurmacht niet gebruiken ten dienste van de gemarginaliseerde landen en groepen maar ten dienste van de machtigen. 

Ook Twitter kwam in december op de proppen met nieuwe gebruiksregels tegen hate speech. Onder het mom van bescherming tegen hate speech zullen de regels van deze platformen ook weer de belangen van de machtigen dienen die beslissen wat er al dan niet gezegd mag worden. 

Alles bij de bron; deWereldMorgen 


 

Ook het CPB adviseert regulering Facebook, Google en Twitter

Het CPB meent dat ‘de overheid’ met zes maatregelen de risico’s van distributie van misleidende informatie door platforms kan beteugelen. Dat staat in het rapport Scientia potentia est: de opkomst van de makelaar voor alles (PDF) van het Centraal Planbureau. ‘Scientia potentia est’ oftewel ‘kennis is macht’ impliceert de onwenselijk groot groeiende macht van platforms over onze kennisverwerving. Net als de overheid de regels voor de taxi- en hotelmarkt aanscherpt om de macht van Uber en Airbnb in te dammen, moet ze dat ook voor de platforms doen die de informatiemarkt in handen nemen. 

Het CPB suggereert dat platforms zoals Facebook en Twitter in hun aard stelselmatig meewerken aan verspreiding van misleidende informatie: ‘Ten eerste hebben platforms meer informatie dan hun gebruikers en daar kunnen ze misbruik van maken. Platforms hebben er bijvoorbeeld belang bij om advertenties niet al te herkenbaar te maken.’

Ook wordt een – meer passieve - schuld genoemd als tweede euvel, ‘…dat platforms onvoldoende prikkels hebben om ongewenst gedrag van hun gebruikers tegen te gaan. Dit blijkt bijvoorbeeld uit de systematische verspreiding van nepnieuws door nepaccounts.’ Omdat veel platforms snel groeien, kan de overheid beter voortmaken met maatregelen die sanctiemogelijkheden bieden en platforms transparanter maken voor hun gebruikers, vindt het CPB.

Dat zijn deze zes

1. VERGUNNINGENSTELSEL VOOR PLATFORMS. Zodat toezichthouders grip krijgen op spelers in snel veranderende markten.

2. MAAK TRANSPARANT HOE HET PLATFORM INFORMATIE PRIORITEERT. Inzicht in de werking van de algoritmen draagt bij aan in het inschatten van de betrouwbaarheid van het rangschikken en presenteren van berichten

3. VERPLICHT HET MARKEREN EN FILTEREN VAN SCHADELIJKE INFORMATIE. Platforms kunnen verplicht worden om berichten met ongewenste of schadelijke informatie te markeren of te filteren.

4. VERPLICHT TOT HET FACILITEREN VAN GEBRUIKERSFEEDBACK. Feedback van andere gebruikers draagt bij aan het beter beoordelen van de betrouwbaarheid van informatie.

5. IDENTIFICATIE VAN GEBRUIKERS. Anonimiteit is een bron van ellende en moet worden beperkt. Dan wordt het moeilijker om een botnet met nepaccounts effectief in te zetten.

6. VERPLICHT TOT HERKENBARE EN UNIFORME POLITIEKE ADVERTENTIES. Politieke reclame moet als zodanig herkenbaar zijn en de inhoud mag niet per burger verschillen.

Het zijn boeiende vondsten, die ver gaan en dus voorlopig niet haalbaar lijken. Voor de belangrijkste maatregel, een vergunningstelsel, ligt het primaat in Brussel. In een voetnootje zeggen de onderzoekers: ‘Momenteel is het overheden volgens de Europese richtlijn inzake elektronische handel niet toegestaan om ‘diensten van de informatiemaatschappij’ vergunningsplichtig te maken (artikel 4 lid 2).’Dat kan Europa opzetten, conform de vergunningplicht voor online kansspelen, vind thet CPB. ‘Voor kleinere platforms kan een lichte vergunning voldoende zijn en beperkt extra toetredingsbarrières.’

Met vergunningen kan het toezicht worden opgetuigd en kunnen platforms hun vergunning verliezen, als ze zich niet houden aan de resterende punten. Het alternatief is beboeten wegens ‘onrechtmatigheid’ wegens aansprakelijkheid voor het verspreiden van onjuist informatie. Dan nog: de aloude stelregel dat niet de platforms zelf maar de gebruikers aansprakelijk, houden ze graag in ere.

Alles bij de bron; Netkwesties