45PNBANNER22
Gefaciliteerd door Burgerrechtenvereniging Vrijbit

Censuur

Welkom in 1984: EU bestempelt feitelijke TPO-reportage als nepnieuws

tpo2De EU-organisatie EU vs Disinfo – onderdeel van de East StratCom Task Force – een in 2015 met goedkeuring van alle lidstaten door de Europese Unie opgerichte en gefinancierde club die zich bezighoudt met Russische desinformatie en nepnieuws – beschuldigt naar nu blijkt TPO en verslaggever Chris Aalberts van het verspreiden van nepnieuws. Aalberts maakte  in november 2015 in het kader van zijn 215-delige serie Bruslogeen reportage over een bijeenkomst van FvD. Het was een lezing in de aanloop van het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne. 

In dit op donderdag 19 november gepubliceerde feitelijke verslag beschrijft Aalberts de bijeenkomst en wat de sprekers te melden hebben. Maar dat was tegen het zere been van Promote Ukraine. Deze club die ‘Oekraïense ideeën in Europa wil verspreiden’ dient een klacht in bij EU vs Disinfo. De EU club buigt zich vervolgens over het artikel en komt met een oordeel“Het artikel lijkt alleen gericht te zijn op het verslechteren van het imago van Oekraïne in aanloop naar het Nederlandse referendum over de associatieovereenkomst.”

En daarom is die strijd van minister van Binnenlandse Zaken Kajsa Ollongren (D66) tegen nepnieuws zo beangstigend. Daarom is die recent door de EU opgetuigde nepnieuwscommissie onder leiding van de Nederlandse Madeleine de Cock Buning zo eng. Welkom in 1984.

Alles bij de bron; NPO


 

Onzichtbare censuur geen antwoord op 'alternatieve feiten', scherpe geest wel

Ondanks dat politieke beïnvloeding, nepnieuws en framing al bestaan sinds de mens politiek bedrijft, liggen deze fenomenen recentelijk onder een vergrootglas. Huidig Minister van Binnenlandse Zaken, Kasja Ollongren (D66), uitte onlangs haar zorgen over beïnvloeding door nepnieuws vanuit Rusland

Nepnieuws en framing zijn communicatieve technieken die toehoorders overtuigen. Bij framing moet men denken aan het kaderen van de berichtgeving door gebruik van eufemistisch taalgebruik of het bewust weglaten van feiten. Dit wordt gedaan om een bepaald narratief aannemelijk te maken of te populariseren. Nepnieuws is van een andere orde en bevat het verspreiden van desinformatie met het doel de toehoorders te misleiden. 

De politiek en oude media, die jarenlang het monopolie op informatievoorziening hadden, lijken zenuwachtig te worden van de groei van alternatieve media. ...Het idee dat grote ondernemingen en de politiek dit kunnen oplossen is echter veel schadelijker. Want wanneer overheden en grote techbedrijven samenwerken om te bepalen welke ideeën juist zijn dan leidt dit tot onzichtbare censuur. Dat is nu al het geval.

Het maatschappelijk debat is gebaat bij diversiteit van ideeën en de vrije uitwisseling van informatie is daarvoor cruciaal. Nepnieuws kan het best worden gezien als een spreekwoordelijke lekke band die de wagen van vrijheid van meningsuiting vertraagt. Zodra de vertraging wordt opgemerkt wordt de lekke band verwisselt en wordt de reis vervolgd. Het is onnodig om ook de motorkap te openen en nieuwe airbags te plaatsen.

Alles bij de bron; TPO


 

Opinie: 'In een democratie moet het debat onstuimig gevoerd kunnen worden, minister Ollongren'

Politici zijn, als het om feiten gaat, niet te vertrouwen: die hebben een ideologische agenda, net als veel media en wetenschappers overigens. Martin Sommer noemde dat ooit, in reactie op migratiehistoricus Leo Lucassen, 'de gelijkhebberigheid van de betere feiten'. Zelfs statistici, de hoeders van de feiten, zijn er zelf uitermate goed in om cijfertjes in hun voordeel uit te leggen: als de absolute aantallen je punt niet bevestigen, dan kun je die altijd omzetten in percentages, of in misleidende tabellen, of je past de periode gewoon een beetje aan, zodat een grafiek opeens sterk lijkt te stijgen of dalen.

Dat is in principe niet erg. In een open debat kunnen vooringenomenheden worden benoemd en drogredenen worden gefileerd. En dat is precies waar bestuurders de kriebels van krijgen: een open debat. Het liefst timmeren zij dat dicht met wetgeving. Zo heeft Duitsland inmiddels een censuurwet ingevoerd waarbij sociale media zélf worden geacht nepnieuws binnen 24 uur te verwijderen - anders dreigt een miljoenenboete. Zorgwekkend. Zou een rechtsstaat niet zelf in staat moeten zijn om burgers (louter achteraf) te vervolgen voor strafbare uitspraken?

President Macron voert binnenkort eenzelfde censuurwet door in Frankrijk en deze kwalijke trend zette minister Ollongren, als ze al enige aansporing nodig had, ertoe aan om ook in Nederland het gevaar van 'nepnieuws' aan te kaarten. Alleen had Ollongren zich er wat op verkeken dat er voor overheidsingrijpen in het vrije, open debat wel heel goede redenen moeten zijn.

Haar pleidooi voor anti-nepnieuwswetgeving berustte op niet veel meer dan... tja, nepnieuws? Kan de minister misschien eens een goed voorbeeld geven?

Neen. Want precies daar zit het voordeel van een open debat: zodra iemand onzin beweert zijn er genoeg journalisten en burgers die dat in een mum van tijd hebben blootgelegd. De angel is er dan meteen uit en wie het nepnieuws opgewonden heeft rondgetwitterd staat voor schut. Zo gaat het keer op keer. Een goede democratie berust op een radicaal open debat, waarin zin van onzin wordt onderscheiden en de beste argumenten komen bovendrijven. 

De vrijheid van meningsuiting is nooit volledig. Zo zijn smaad, laster en bedreiging gewoon strafbaar - en in Nederland helaas ook het veel vagere 'aanzetten tot haat'. De rechtsstaat heeft al genoeg instrumenten om 'opiniedelicten' aan te pakken. Maar het debat moet wel onstuimig gevoerd kunnen worden, daarbij horen ook onwelgevallige en kwetsende meningen, mevrouw Ollongren. Ook dat is democratie. Als die ergens bij gebaat is, dan is het mínder, niet méér overheidscontrole.

Alles bij de bron; Volkskrant


 

Duitse internetcensuur strijdig met vrijheid van meningsuiting in EU

Een nieuwe Duitse wet die haatzaaien op sociale media moet tegengaan, heeft waarschijnlijk een tweet vernietigd van de man die zelf voor die wet verantwoordelijk is: de demissionaire minister Heiko Maas (Justitie, SPD). Hij twitterde in 2010 dat de populistische bestsellerschrijver Thilo Sarrazin, tevens partijprominent, een „idioot” was. Der Spiegel berichtte maandag dat Twitter dit bericht waarschijnlijk heeft gewist op grond van het Netzwerkdurchsetzungsgesetz (kortweg: NetzDG). Waarmee, als dit waar is, wel bewezen is dat die wet problematisch is. Maar ook los daarvan is het NetzDG een vrucht van overhaaste, op verkiezingen gerichte wetgeving.

Inmiddels hebben oppositiepartijen van Groenen en de liberale FDP ook stelling genomen tegen de effecten van de nieuwe wet. Wat op zich weer ironisch getimed was, want tegelijkertijd maakten CDU/CSU en SPD bekend dat zij deze week serieus onderhandelen over een doorstart van de Grote Coalitie. Als Groenen en liberalen over hun schaduw waren heengesprongen in een eerdere fase van de coalitievorming hadden ze de wetgeving van binnenuit mogelijk kunnen bijsturen. Nu mogen ze blaffen naar de maan.

Het NetzDG is een schoolvoorbeeld van hoe gecompliceerd het kan zijn om goede bedoelingen (het online bestrijden van haat) om te zetten in effectieve wetgeving. Een van de complicaties bij de nieuwe Duitse internetwet vormen de grote Amerikaanse techbedrijven, zoals Facebook en Twitter. Die onttrekken zich, vermomd als anonieme reuzen, aan iedere verantwoordelijkheid voor hun content. Deze private partijen zijn ongeschikt om de rol van censor te vervullen, en zo blijkt het middel erger dan de kwaal.

Alles bij de bron; pdfNRC


 

 

Censuur Duitsland: 'Precies zo redeneerde de Stasi'

DDR-deskundige Hubertus Knabe zei deze week over de (uitvoering van) de Duitse censuurwet, NetzDG al: precies zo redeneerde de Stasi. En dat blijkt wel. Nu mag Irina Schlegel, de hoofdredacteur van het onderzoeksmagazine ‘InformNapalmDeutsch’ haar mening niet meer op Facebook en Twitter zetten.

Ze schreef op 1 januari in verband met de Duitse terughoudendheid jegens de protesten in Iran: “Men krijgt de indruk dat Duitsers een ongelooflijk laffe natie zijn geworden als men het zwijgen over de Iraanse revolutie hoort.” Twee dagen later schrapte Facebook het bericht en blokkeerde de auteur drie dagen lang.

Schermafbeelding 2018 01 06 om 12.05.08

Alles bij de bron; TPO


 

Kritiek op Macrons plan tegen nepnieuws

Macron kondigde woensdag aan dat hij wetgeving wil doorvoeren die rechters de gelegenheid geeft om websites te blokkeren en persoonlijke internetaccounts te sluiten, in het bijzonder tijdens verkiezingscampagnes. Bovendien zouden internetbedrijven als Facebook en Google verplicht gesteld worden om de namen te publiceren van gesponsorde webpagina’s. 

De conservatieve senator Bruno Retailleau had er geen goed woord voor over: “Alleen autoritaire regimes proberen te controleren wat de waarheid is”, zei hij. De vrijheid van meningsuiting brengt risico’s met zich mee, aldus de politicus, maar dat is beter “dan de verleiding om de geesten te controleren”. 

Ook in Duitsland worden pogingen ondernomen om uitingen via internet te reguleren en de kritiek is niet van de lucht, hier vooral omdat de wet Facebook en consorten laat bepalen wat wél en wat niet door de beugel kan. De afgelopen dagen zijn racistische tweets van rechtse politici verwijderd, maar ook een satirische reactie daarop.

Alles bij de bron; Trouw


 

Bestrijding van nepnieuws moet geen vals alibi gaan vormen -Column-

In Duitsland is een omstreden antinepnieuwswet ingevoerd, die ervoor moet zorgen dat gebruikers van sociale media niet moedwillig worden misleid, waardoor ze bijvoorbeeld verkeerde keuzes maken tijdens een verkiezing. Het is ook een middel tegen smaad, laster en vuilspuiterij.

De wet, met de weinig sexy naam Netzwerkdurchsuchungsgesetz, stelt commerciële bedrijven als Facebook en Twitter in staat om zelf te beoordelen wat zij grensoverschrijdend internetgedrag vinden. Dat is nogal een merkwaardige ontwikkeling: we hebben een rechter die zulks moet toetsen, hij of zij beoordeelt wat wel of niet toelaatbaar is. Niet de ceo of de callcentermedewerker van een commerciële instelling, die zich laat leiden door de publieke opinie.

In plaats van gedachten en uitspraken te censureren, is het veel beter om proactief op internet te rechercheren of die een wet hebben overtreden, en dus genoeg munitie bieden aan het Openbare Ministerie voor een strafzaak.

Nepnieuws is een onmiskenbaar probleem. Maar de bestrijding hiervan moet geen vals alibi vormen om politieke tegenstanders monddood te maken. Dat is niet alleen kwaadaardig maar ook naïef. Want ideologieën verdwijnen niet door ze te verdonkeremanen.

Alles bij de bron; AD


 

Merde! die is er snel bij; Macron wil "fake news" aan banden leggen tijdens verkiezingen

Macron belooft nieuwe wetgeving die desinformatie op sociale media moet inperken om "de democratie te beschermen" en er moet ook meer duidelijkheid komen over wie bepaalde internetsites financiert. "Als we de liberale democratieën willen beschermen, moeten we sterke en duidelijke regels hebben", zei Macron. 

Concreet wil hij de Franse mediaregulator CSA meer slagkracht geven om op te treden tegen "elke poging tot destabilisering" door tv-stations die gecontroleerd of beïnvloed worden door buitenlandse mogendheden. Websites zouden duidelijkheid moeten verschaffen over hoe en door wie ze gefinancierd worden.

De plannen van Macron om op te treden tegen "fake news" hebben alvast kritiek gekregen van Marine Le Pen van het Front National. "Wie zal bepalen welk nieuws correct is? Rechters? De regering?", waarschuwt ze.

Alles bij de bron; VRTNieuws