Google heeft nieuwe technologie ontwikkeld op basis van Deep Learning waarmee het op basis van de pixels uit praktisch elk plaatje kan afleiden waar de foto is genomen, zelfs bij opnames binnenshuis.

De technologie heet PlaNet is een zogeheten convolutional neural network dat is getraind met een 126 miljoen afbeeldingen uit Google Plus en de metadata die daarbij waren opgeslagen.Het team heeft daarbij niet alleen gekeken naar bekende objecten om de geolocatie te bepalen, maar er ook aspecten als weerpatronen, vegetatie, wegmarkeringen en architectuur bij betrokken. Verder is het mogelijk gemaakt dat het neuraal netwerk zijn twijfel kan uitspreken. Bij een plaatje va de Eifeltoren is het zeker van zijn zaak. Maar bij een opname van een fjord kan het systeem bijvoorbeeld aangeven dat de opname in Nieuw-Zeeland of in Noorwegen is gemaakt.

Alles bij de bron; AutomGids

"Frederieke, zoals je weet zijn we best tevreden over je. Maar ik wil toch even iets belangrijks met je bespreken." Mijn chef kijkt ernstig. Ik frons mijn wenkbrauwen. "Oke". "Je sport te weinig", zegt hij nog een keer. "Volgens onze gegevens heb je je belangrijkste sportactiviteiten gestaakt op je 18e. Je staat niet ingeschreven bij een sportschool of -vereniging. Correct?"

Het is even stil. "Klopt. Maar hoe.. heb ik dat laatst verteld ofzo? En waarom is dat relevant voor dit beoordelingsgesprek?"

"Het is relevant voor ons. Het verklaart waarom jij in 2015 zo’n 20 uur meer verkouden was dan de gemiddelde RTL-medewerker. Je koopt vaker antiverkoudheidsmedicijnen in de apotheek. Dat kunnen we niet hebben. Dit is wel tv, we kunnen geen gesnotter gebruiken. Je moet meer gaan sporten."

Dit beoordelingsgesprek heeft nog nooit plaatsgevonden en gaat gelukkig ook nooit plaatsvinden. Bij RTL gebeuren dat soort gekke dingen niet. Maar in Amerika dus wel. Sommige bedrijven scannen allerlei data van hun werknemers: waar ze shoppen, welke medicijnen ze slikken en – hou je vast – wie er binnenkort zwanger gaat worden. Blijkt uit de gegevens van de zorgverzekeraar dat een werknemer net met de pil is gestopt? Tijd voor een gesprekje.

Big data. Het is zo’n woord dat elke dag wel een keertje langskomt en waar menig trendwatcher over roeptoetert. Het heeft zijn betekenis daardoor totaal verloren. Dat terwijl de grens steeds een stukje verlegd lijkt te worden. En steeds als die grens beweegt gaan mijn haren weer even recht overeind staan. Bijvoorbeeld als de overheid aan de hand van verschillende data (over etniciteit, onderwijs en inkomen), op postcodeniveau wil gaan voorspellen waar het misschien wel mis kan gaan.

We zijn zo verlamd door al die privacy-shit dat we het niet eens meer zien. Dat we niet meer zien dat overheden en bedrijven die alles van ons willen weten, zelf meters dikke muren om zichzelf heen hebben staan. En van ons het tegenovergestelde verwachten. Wat maakt het uit dat de overheid mijn buurt scant op risicogevallen, dat Apple weet wat ik voel of mijn werkgever weet dat ik niet zo veel sport?

Maar daar gaat het natuurlijk niet om. Het gaat niet om de vraag  of jij en ik iets te verbergen hebben. En of jij en ik daar wakker van liggen. ‘Het gaat niet om mij, dus het is niet relevant’, is een bijzonder gevaarlijke redenering. Het gaat erom dat iedereen het recht op ‘verbergen’, of eigenlijk gewoon persoonlijke vrijheid, zou moeten hebben. Dat je de keuze moet hebben om bepaalde data niet te delen. Of dat gevoelige data niet zonder toestemming zomaar gecombineerd worden om ‘een risicoprofiel’ van jou te maken. Door de overheid, of door je baas.

Alles bij de bron; RTLZ


De gemeente Amsterdam gaat vanaf april via digitale informatieanalyse en scrapen op zoek naar woonhuizen die structureel zijn verhuurd of waarbij de verhuur niet aan de regels voldoet. Bij scrapen wordt automatisch informatie verzameld via databases van andere bedrijven. Onder meer via boekingsites zal de gemeente gaan zoeken naar zaken die niet kloppen.

Vooral eigenaren die zelf niet meer in hun woning wonen of die meerdere woningen tegelijkertijd verhuren aan toeristen zullen het moeten ontgelden. Met de effectievere manier van handhaven hoopt Amsterdam iets te kunnen doen tegen de woningschaarste in de stad.

Alles bij de bron; NU


Het Utrechts college trekt 8 miljoen euro uit voor het slim gebruiken van beschikbare databestanden om inbraken te voorkomen. Gemeentesecretaris Maarten Schurink en wethouder Kees Geldof zijn ervan overtuigd dat data gedreven sturing zichzelf terugverdient. 

Datagedreven sturing houdt volgens Geldof in dat je meer waarde haalt uit databestanden waarover de gemeente beschikt en die te koppelen zijn aan allerlei andere open databestanden. Schurink: “We proberen bijvoorbeeld door allerlei databestanden aan elkaar te koppelen te voorspellen in welke buurt er meer woninginbraken zullen plaatsvinden zodat we daar extra toezichthouders kunnen inzetten en ook bewoners kunnen waarschuwen.

Inmiddels weten we al dat kliko’s die buiten staan een voorspellende factor zijn. Je verzint het van tevoren niet maar toen we het de politie en toezichthouders vertelden, konden die meteen een verband leggen. Kliko’s worden namelijk door inbrekers gebruikt om over een schutting te klimmen of een ruitje in te tikken.”

Eerst zullen nog wat extra databestanden worden gebruikt om meer zicht te krijgen op de factoren die het aantal woninginbraken bepalen. Zo wordt aan de hand van gegevens over hondenbelasting gekeken of er minder woninginbraken gepleegd worden als er veel honden zijn in de wijk.

Schurink voorspelt dat steeds meer gebruik gemaakt gaat worden van slimme analyses van databestanden om op basis daarvan het beleid van de gemeente bij te sturen.

Alles bij de bron; BeveilNieuws [Thnx-2-Luc]


Advertentiebedrijven zijn een groter risico voor de privacy dan overheden, zo stelt Jon Callas, medeoprichter van de PGP-encryptiesoftware en tegenwoordig chief technical officer (cto) van beveiligingsbedrijf Silent Circle, dat de Blackphone fabriceert.

Volgens Callas zal de discussie over adblockers een belangrijke rol spelen in het gevecht om meer privacy. Bij diensten die door advertenties worden betaald zijn gebruikers niet de klant, maar het product, merkt Callas op. De gebruikers leveren de gegevens die de motor voor de advertentiebedrijven zijn. "We weten nu dat het grootste privacyprobleem bij de advertentiebedrijven ligt en niet bij de overheid", aldus Callas tegenover ZDNet.

Vanwege de impact op onder andere de privacy hebben adblockers de afgelopen jaren een sterke groei doorgemaakt. Callas verwacht dat bedrijven als Facebook en Google, als gevolg van adblockers, met teruglopende inkomsten te maken krijgen en daarom naar een ander businessmodel moeten zoeken dat niet op advertenties is gebaseerd. 

Alles bij de bron; Security


In China maken diverse bedrijven gebruik van de online activiteit van het publiek om kredietratings te bepalen. Dat heeft geleid tot nieuwe vragen over de bescherming van de privacy. Dat benadrukt Charles Clover, redacteur bij de Britse zakenkrant Financial Times. Volgens Clover maken waarnemers zich immers zorgen dat deze data niet alleen de kredietrating van de consument zullen bepalen, maar ook zouden kunnen beslissen over de toegang tot gezondheidszorg, onderwijs of arbeid. Bovendien zouden de gegevens volgens de critici kunnen worden gebruikt om voorbeeldige burgers van subversieve elementen te onderscheiden.

“Honderden miljoenen Chinese burgers hopen op kleine kredieten voor hun bestedingen of zakelijke investeringen,” zegt Charles Clover en de Chinese regering is op zoek naar mogelijkheden om nieuwe kredieten te kunnen toekennen. Daarbij zou gebruik gemaakt kunnen worden van algoritmes die zijn aangebracht door de online zoekgeschiedenis en mobiele aankopen om de kredietwaardigheid te bepalen. Inmiddels hebben een achttal bedrijven een licentie gekregen om met de nieuwe kredietratings te experimenteren.”

Clover merkt op dat die ratings echter niet alleen voor kredieten kunnen worden gebruikt, maar ook in andere sectoren de mogelijkheden van de consument kunnen bepalen. “Tegen het einde van dit decennium zou daardoor de kredietwaardigheid kunnen zijn uitgebreid tot parameters voor de algemene maatschappelijke en politieke betrouwbaarheid,” benadrukt de journalist. “Op dit ogenblik blijft het hele project een theoretische oefening, maar vele partijen wijzen op de gevaren die mogelijk kunnen ontstaan.”

Bron; Express


De grote hoeveelheid data die een aantal techbedrijven zoals Facebook en Google verzamelen, is mogelijk in strijd met Europese mededingingsregels daarvoor waarschuwt eurocommissaris Margrethe Vestager (Mededinging) op een conferentie in München.

"Als slechts een paar grote bedrijven de gegevens beheren die nodig zijn om klanten tevreden te stellen en prijzen laag te houden, dan zou dat hen de macht kunnen geven om concurrenten uit de markt te drukken", aldus Vestager. "In dat geval moeten we ingrijpen om het gelijke speelveld te herstellen." 

De opmerkingen van Vestager lijken er op te wijzen dat de Europese Commissie zich vooral zal richten de advertentienetwerken van Google en Facebook, die grotendeels afhankelijk zijn van persoonlijke gegevens.

Alles bij de bron;  NU


Big Data wordt gezien als de toekomst van onderzoek en dienstverlening. De economische belofte is groot. Niet meedoen is dus geen optie. Tegelijkertijd zijn veel bedrijven huiverig, omdat Big Data problematisch kan zijn in het kader van privacy. Met nieuwe, strengere privacyregelgeving op komst kan dat betekenen dat meedoen met Big Data betekent dat je over twee jaar juist 'out of business' bent. Tijd om privacy innovatie expliciet onderdeel te maken van Big Data ontwikkelingen. Zo kunnen de economische vruchten van Big Data geplukt worden, terwijl privacy van gebruikers gerespecteerd wordt.

Vanuit de EU kwam in december de definitieve tekst van de Algemene Verordening Gegevensbescherming, die de huidige regelgeving over privacy en bescherming van persoonsgegevens gaat vervangen. Als het Europees Parlement de tekst goedkeurt, deze maand of februari, wordt de nieuwe wetgeving in 2017 van kracht.

Het verwerken van grote hoeveelheden persoonsgegevens, zonder vooraf duidelijk vastgesteld doel, zal niet zomaar toegestaan zijn. En was het hele idee van Big Data nu niet juist dat je enorme hoeveelheden gegevens verwerkt? En is het analyseren van gegevens met behulp van algoritmen, waarbij je de uitkomst (en het mogelijke doel) niet vooraf kúnt voorspellen, niet juist één van de kroonjuwelen van Big Data?  Het is duidelijk dat privacybescherming bij Big Data toepassingen niet vanzelfsprekend is. En dat Big Data ook echt voordelen oplevert, natuurlijk.

Gelukkig biedt de Verordening ook uitkomst. Het principe van Data Protection by Design zal een belangrijke rol spelen. Dat betekent dat organisaties de vereisten voor bescherming van persoonsgegevens in moeten bedden in de ontwikkeling van nieuwe diensten. Zeker wanneer je als organisatie je klanten echt centraal stelt. Het faciliteren van privacy kan immers ook een nicheproduct zijn, en een kansrijk product bovendien. Denk aan toepassingen waarbij eerst op basis van geaggregeerde en geanonimiseerde gegevens analyses worden gedaan.

Vervolgens kun je op basis van de kennis die daaruit voortvloeit gerichte producten of diensten aanbieden door op individueel niveau de koppeling te maken, met de toestemming van de gebruiker uiteraard. Want die ziet dan ook de toegevoegde waarde en weet welk product of dienst hij krijgt. Innovatieve benaderingen kunnen Big Data faciliteren, mogelijk verbeteren, en met inachtneming van privacy een belangrijk dienstensegment ontsluiten. Organisaties moeten dus zeker op de Big Data trein springen. Maar als ze met die Big Data nog langer dan een paar jaar vooruit willen moeten ze wel eerste klas reizen, in de Data Protection by Design wagonnetjes. Want Big Data en privacy kunnen prima samengaan, als je er bij het ontwerp van je diensten maar aan denkt.

Alles bij de bron;  FinDagblad [gratis registratie noodzakelijk]


Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha