Stel je voor, een slimme stad, vol sensoren en verbonden technologie. Regels zijn niet nodig, want de stad bestuurt zichzelf. Vuilnis wordt opgehaald als de bakken vol zijn, stoplichten afgesteld om voetgangers voorrang te geven -of een snelle doorstroom van auto’s tijdens de spits. Bewoners vragen toestemming voor een evenement aan de rest van de bewoners via crowdsourcing. Het lijkt misschien wat vergezocht, maar dit is precies wat Sidewalks Labs gaat bouwen in Toronto, Canada.

Op een voormalig industrieterrein dat er wat verlaten bij ligt moet de ‘meetbaarste community ter wereld’ komen. Want alle data die deze systemen verzamelen, gaan rechtstreeks terug naar de stad. Met al deze feedback leren de systemen wat werkt en wat niet. Quayside, zoals de buurt heet, is voor menig tech-believer een droom die uitkomt.

Niet iedereen staat te juichen voor zo’n stad. Shoshana Zuboff, emiritus hoogleraar aan de Harvard Business School, is hier een goed voorbeeld van. “Dit is een dry run voor een city waar democratie verleden tijd is. Van wie is de data? En hebben gebruikers hier iets over te zeggen? Willen we een samenleving waarin alles is ge-automatiseerd?”

In haar nieuwe boek: The Age of Surveillance Capitalism beschrijft ze een vorm van kapitalisme waarin bedrijven gebruikers volgen door data te verzamelen, hiermee hun gedrag voorspellen en deze informatie doorverkopen: “Surveillance capitalists claimen menselijke ervaringen, zoals een wandeling met de hond, als ruwe data die ze vertalen in behavioural data. Met machine learning worden dit prediction products, die voorspellen wat je nu, later en ooit zal doen. Met het verhandelen van deze voorspellingen verdienen ze grof geld.”

In haar boek vergelijkt ze het verdienmodel van techreuzen met dat van grote fabrieken in de twintigste eeuw, waar de grote spelers toen flink profiteerden van goedkope arbeid en de uitvinding van stoommachines. Het enige wat telde was de winst. Zuboff ziet zoiets ook nu gebeuren: “Het maakt deze bedrijven niet uit of jij gelukkig wordt van hun app of dienst, het gaat ze om de data die je produceert als je hun producten gebruikt. Om de voorspellingen die ze ermee kunnen maken over jouw gedrag en het geld dat het hen oplevert. Privacy is hen vreemd.”

Mensen die er toch ‘intrappen’ en zonder erbij stil te staan een knopje met akkoord aanklikken, roepen als verdediging ‘dat ze toch niets te verbergen hebben’. Zuboff zucht diep voordat ze antwoordt: “Onzin. Als je niets te verbergen hebt ben je niets. Wat drijft jou als persoon? Wat motiveert je? Wat zijn je dromen? Het gaat erom wie je bent als mens, je innerlijke drijfveren. Het probleem is ook dat dit soort bedrijven alles weten over jou, maar hun processen zijn zo ontworpen dat jij zo min mogelijk over hun werkwijze weet. Dat zorgt voor een oneerlijke situatie. De machtsverdeling die uit deze kennis voortkomt is niet gelijk.”

Alles bij de bron; IO


 

Het plan van Facebook om Whatsapp, Instagram en Facebook Messenger onderling met elkaar te verbinden stuit op weerstand in Duitsland. Volgens de Duitse minister van Justitie is het plan in strijd met Europese mededingings- en privacywetgeving.

Consumenten moeten namelijk kunnen kiezen welke berichtendienst ze willen gebruiken en zij mogen niet gedwongen worden alleen die van datareuzen te gebruiken, verduidelijkt zij. "Dat zorgt voor meer concurrentie."

Onlangs werd bekend dat Facebook de drie diensten aan de achterkant met elkaar wil verbinden

Alles bij de bron; RTLZ


 

Veel online diensten zijn tegenwoordig 'walled gardens'. Dat wil zeggen dat je je aan de regels moet houden, anders mag je niet meespelen. We noemen het ook wel centralisatie, en het brengt risico's met zich mee voor online privacy. Wat is precies het gevaar?

Grootse gecentraliseerde systemen zoals Facebook hebben toegang tot zoveel informatie dat de kans op lekken en privacy-inbreuken vrij hoog is. ...als je privéfoto’s via Facebook uitwisselt, gebruik je een gigantisch netwerk dat toegang heeft tot zoveel bestanden en zoveel informatie over jou en andere personen dat je het onmogelijk nog veilig kunt noemen.

Als er bijvoorbeeld iemand op de servers van Facebook inbreekt, heeft die persoon toegang tot een schat aan privéinformatie, zoals die privéfoto’s die je met je vrienden uitwisselt, privéberichten, maar ook je zoekgeschiedenis enzovoort. En dat ook van een paar miljard andere gebruikers... En het hoeft niet bij inbraken te blijven. Overheden vinden dit soort bedrijven maar al te leuk om hun burgers te monitoren: ze hoeven maar één bedrijf te overtuigen om gegevens door te spelen.

Centralisatie werkt ook censuur in de hand. Zo censureert Facebook alles wat het niet bevalt: een blote borst op een foto van een moeder die borstvoeding geeft aan haar baby, maar ook een link naar een concurrerend sociaal netwerk. Daartegen protesteren helpt niet, want dan krijg je te horen dat je hebt ingestemd met de algemene voorwaarden. Als je daar niet mee instemt, kun je Facebook niet gebruiken en word je buitengesloten van je vrienden. En zo accepteren we allemaal de censuur...

...En er zijn nog veel geniepiger nadelen aan centralisatie. Zo wordt manipulatie wel heel eenvoudig als één partij de macht heeft om miljarden mensen iets te laten zien of niet. Dat is niet uit de lucht gegrepen: midden maart 2018 werd duidelijk dat het bedrijf Cambridge Analytica persoonlijke gegevens van miljoenen Facebook-gebruikers zonder hun medeweten had verzameld en daaruit een gedetailleerd profiel van die gebruikers had ontwikkeld om hun specifieke advertenties te tonen. 

Cambridge Analytica kwam aan die informatie doordat een professor enquêtes op Facebook had gehouden en de informatie daaruit aan het bedrijf had doorverkocht. Maar die informatie verkreeg de professor van Facebook, niet alleen van degenen die de enquête invulden, maar ook van hun vrienden. De gecentraliseerde netwerken zoals Facebook maken het wel heel gemakkelijk voor partijen zoals Cambridge Analytica om de publieke opinie te bespelen en ons zo allemaal te manipuleren.

Alles bij de bron; PCM


 

De Canadese overheid heeft door een fout met het versturen van een e-mailbijlage de privégegevens van 45.000 mensen gelekt. De gegevens waren van mensen met een handicap die financiële ondersteuning van de provincie Ontario ontvangen.

Door een menselijke fout werd vorige maand een spreadsheet met de gegevens van 45.000 invaliden naar honderd personen gemaild die door de overheid van Ontario worden ondersteund. Het gaat om naam, e-mailadres en identificatienummer. Alle mensen die het bestand ontvingen zijn door het ministerie van Sociale Diensten gevraagd om het bestand te verwijderen en dit vervolgens te bevestigen.

Alles bij de bron; Security


 

Wanneer ik een lezing heb gegeven over Chinese apps en mobile payment, is de eerste vraag die uit de zaal komt altijd dezelfde: “Maar hoe zit dat dan met privacy?” Ik leg vervolgens uit dat in China privacy veel minder gevoelig ligt dan in het Westen. Tenminste… tot voor kort.

Ik hoop dat er geen Chinezen zijn die me het antwoord ernstig kwalijk nemen. Want dat overkwam Robin Li, de chief executive officer van Baidu, namelijk wel toen hij in maart iets vergelijkbaars zei: “Ik denk dat Chinezen meer open zijn en minder gevoelig met betrekking tot hun privacy. Als ze hun privacy moeten inleveren voor gemak, veiligheid of efficiency, doen ze dat in veel gevallen.”

Die opmerking zorgde voor nogal wat ophef onder Chinese internetgebruikers. Sina Weibo hield een poll over Li’s stelling en binnen enkele uren hadden meer dan 10.000 mensen gestemd: 86 procent van hen is het niet met Li eens. Nu kunnen Chinezen wel verontwaardigd zijn over de uitspraken van Robin Li, maar wat laat hun gedrag zien? Verschillende studies hebben de afgelopen jaren aangegeven dat de bezorgdheid om privacy-schending bij Chinese consumenten ver onder het wereldwijde gemiddelde ligt.

Volgens Luisa Tam van de South China Morning Post wordt het verschil in privacy-perceptie tussen ons en onder andere Chinezen veroorzaakt door cultuurverschillen. Wij hechten grote waarde aan individualisme en het al dan niet vrijgeven van privacy zou een manier zijn om onze relatie met anderen te beheren; het helpt ons om grenzen te bepalen. In het collectivisme van de Chinese cultuur zijn die persoonlijke ruimte en grenzen niet of nauwelijks aanwezig. Veel westerlingen die China bezoeken, zijn verbaasd door de persoonlijke vragen die ze krijgen over thema’s als inkomen, leeftijd en relaties.

Respect voor privacy is volgens Tam ook gebaseerd op vertrouwen. Aangezien vertrouwen nagenoeg ontbreekt in de Chinese samenleving wordt privacy vaak niet gegeven. Het Chinese woord voor privacy – yin si – betekent zelfs letterlijk ‘persoonlijke geheimen’. Dus kan nogal wat negatieve connotaties hebben. 

Of Richard Li en ik nu gelijk hadden of niet, het is duidelijk dat de aandacht voor privacy aan het toenemen is in China. Opmerkelijk is daarbij dat men zich niet zozeer zorgen maakt over de data die de overheid verzamelen, maar vooral over wat de bedrijven allemaal met gegevens doen... 

...Er is veel aan te merken op de streken van China’s internetbedrijven. Maar een organisatie die bekend staat om het verzamelen van persoonlijke gegevens is natuurlijk de Chinese overheid. In het verleden had elke burger in het overheidsarchief een dang an, een envelop met alle persoonlijke informatie, welke nu plaatsmaakt voor digitale alternatieven. In Xinjiang wordt door politie DNA verzameld en spyware op telefoons geïnstalleerd. Er zijn plannen om door het land meer dan 600 miljoen beveiligingscamera’s op te hangen. Internetbedrijven moeten, indien gevraagd, persoonlijke data delen met de overheid en zelfs Apple laat, om te voldoen aan China’s cybersecurity-wetgeving, data van Chinese iCloud-gebruikers opslaan op Chinese servers. En dan is er nog het veelbesproken sociale kredietsysteem.

Dezelfde Cyber Security-wet is echter ook een verbetering voor de bescherming van de privacy, aangezien het vereist dat dataverzameling legaal, gerechtvaardigd en noodzakelijk dient te zijn. De nieuwe regelgeving van dit jaar heeft daaraan toegevoegd dat dataverzameling minimaal en beperkt in tijd en gebruiksvormen dient te zijn. Nu zijn dit natuurlijk wel grenzen die met name van toepassing zijn op de private sector en minder op de overheid. 

China heeft nog een lange weg te gaan, zowel inzake bescherming van de consument als met betrekking tot het besef bij diezelfde consument over de gevaren en manieren om zich te beschermen, maar er zit zeker beweging in.

Alles bij de bron; CustomerTalk


 

Soms is het tijd voor een on-ironische verwijzing naar Big Brother uit de beroemde handleiding 1984. Want de nieuwe plannen van de Noorse regering zijn weinig minder dan de opmaat voor een Alziende Overheid.

Kennelijk heeft de Noorse overheid nu ook een onuitsprekelijke hekel aan privacy en het jagen op belastinggeld gaat verrassend goed samen met Spelen Met Des Burgers Privé. 

Belasting heffen hoeft immers niet alleen door het tanken, autobezitters geld aftroggelen kan ook door alle auto's uit te rusten met GPS en ze te monitoren. Ingezonden brief op ZeroHedge:

'The Norwegian Data Protection Authority is now arguing that GPS based taxation, for the amount of kilometers driven by car, can be done within 5-6 years! Norwegians trust the government way too much, because they believe that this system will eliminate the need for road tax, fuel tax, toll roads and reduce the cost of car insurance. No way will the tax be reduced! GPS based taxation is a governments dream! Who is to stop them from issuing parking fees or speeding tickets?'

Een centrale overheidsdatabase zou nieuw zijn, maar eigenlijk is het Noorse voorstel al praktijk. Met dank aan de autoindustrie zelf.

Alles bij de bron; AutoBahn


 

Het Handelsregister is een van de weinige basisregistraties in Nederland. Het kent veel persoonsgegevens die openbaar zijn. Dat deze data, zoals naam en adres van ondernemers van eenmanszaken openbaar zijn, staat op gespannen voet met de privacy. De privacyregels zijn juist door de implementatie van de Wet Algemene Verordening Gegevensbescherming (tools) in mei 2018 aangescherpt. Om de privacy te waarborgen zou de Handelsregisterwet ook hierop moeten worden aangepast.

Op 6 maart 2017 is het wetsvoorstel over de wijziging van de Handelsregisterwet 2007 echter al aan de Tweede Kamer aangeboden en de wet is nu in behandeling. Om dit proces niet te vertragen, stelt staatssecretaris Keijzer van Economische Zaken en Klimaat in een nota aan de Tweede Kamer (pdf) voor om de bescherming van privégegevens beter te regelen in een separaat wetsvoorstel. Daarin zal ook het advies van de Autoriteit Persoonsgegevens over verbeteringen in de Handelsregisterwet worden meegenomen.

Alles bij de bron; Rendement


 

Nadat vorige week gegevens van Duitse politici en beroemdheden op internet werden gepubliceerd, is de verontwaardiging groot. Veel adresgegevens, telefoonnummers en creditcardgegevens van Bondsdagleden werden openbaar, en in tientallen gevallen zelfs persoonlijke foto's en chatcommunicatie. 

Opsporingsdiensten hebben een inval bij een 19-jarige man in Heilbronn gedaan, die als getuige is gehoord en zelf zegt contact te hebben gehad met de hacker. Een deel van de gegevens is al vanaf begin december via een twitteraccount online gezet, in de vorm van een adventskalender.

Elke dag ging één luikje open. Daarin verscheen telkens een nieuwe link naar persoonlijke informatie van bekende Duitsers. Het begon met de gegevens van journalisten, YouTubers en tv-figuren.

De climax volgde vlak voor Kerstmis met het openbaar maken van de woonadressen, e-mailadressen en de mobiele telefoonnummers van honderden parlementsleden en lokale politici. Van de CDU werden 410 politici getroffen, van coalitiepartner SPD 230. Die Linke zag de gegevens van 91 politici op het net gezwierd, liberale FDP 28.

Van de bondskanselier zelf werden onder meer een faxnummer, een e-mailadres en verschillende brieven op straat gegooid, maar geen politiek gevoelige informatie.Van andere slachtoffers werden ook de identiteitskaart- en kredietkaartgegevens verspreid. Op 28 december stopte het account met tweeten.

De hackaanval heeft ook een discussie losgemaakt over internetveiligheid. Zijn de wetten nog wel afdoende en de opsporingsdiensten voldoende toegerust voor het beveiligen van gevoelige data?

Alles bij de bronnen; DIA & Knack


 

Subcategorieën

Abonneer je nu op onze wekelijkse nieuwsbrief!
captcha